Dobrze znam tylko trzy pierwsze płyty Emancipatora. Uważam, że później niestety coś się popsuło i od „Seven Seas” nie była to ta sama liga. Zresztą być może nie dałem dostatecznej szansy późniejszym wydaniom i zwyczajnie zabrakło mi cierpliwości. Ciekawy jestem Waszych spostrzeżeń odnośnie do jego dyskografii!

Jest coś w trzecim albumie „Dusk to Dawn”, co nieodmiennie kojarzy mi się z czerwcem. Nie ma tu już tej delikatnej pogłosowości, która przywołuje obrazy gór, jak przy „Safe in the Steep Cliffs”. „Dusk to Dawn” to bardziej stepy przy ognisku w pobliżu lasu. Jest tu jakaś taka sepiowa szlachetność i przestrzenność, która połączona jest z leciutkim przyspieszeniem całości. Jeśli to nadal downtempo — to w najbardziej dynamicznym wydaniu. Nie ma tu przymgleń, całość jest zadziwiająco klarowna, ale nęcąca przestrzennymi obrazami.

„Valhalla” to utwór pokazujący, że Douglas Appling gra szybciej, ale nic nie traci z obrazowości i szczegółu. Tytułowy „Dusk to Dawn” to chyba kompozycja z największym rozmachem — najbardziej słoneczna i w jakimś sensie amerykańska. Przywołuje mi na myśl obraz zakładania osady tuż po przybiciu do brzegu, z całym zgiełkiem z tym związanym. „Eve II” to zdecydowanie najbardziej chillujący utwór na płycie, z rozmyślnie powolnym tempem, ale też intrygującymi kobiecymi pogłosami obleczonymi syntezatorowym sznytem.

„Dusk to Dawn” okazał się zamknięciem złotej ery producenta — albumem, na którym wyłożył wszystkie swoje największe atuty. Cała ta trylogia to dla mnie mnóstwo pięknych muzycznych wspomnień. „Dusk to Dawn” jest wyjątkowy w swoim balansowaniu i delikatnym rotowaniu tempem. Jest tu mnóstwo dynamiki i precyzyjnego warsztatu, który był wtedy dowodem niezwykle wysokiej formy amerykańskiego producenta.

Sprawdz też retrospekcję albumu Arcade Fire – Funeral

Utwór: „Valhalla”.
Producent: Emancipator (Douglas Appling).
Album: „Dusk to Dawn”.
Wytwórnia: Loci.
Kraj: USA.
Gatunek: downtempo / electronic / chillout.
Światowa data premiery: 29 stycznia 2013.