Jeśli mam wybrać jedną ścieżkę muzyczną do filmu, jaka zrobiła na mnie największe wrażenie wybieram bez wahania The Fountain OST.

Jest w tym brzmieniu zarówno jakaś przedziwna wewnętrzna nieuchronność jak i poruszające piękno. To muzyka, w której czułość, tęskność i intymność łączą z patosem oraz produkcyjnym rozmachem. Nie ma przy tym w tych cechach jakiegoś zgrzytu i wewnętrznej niezogdności, bowiem całość jest niespotykanie wręcz spójna. To muzyka zarazem najlepiej – w mojej ocenie – wpleciona w sam kinowy obraz, a także samowystarczalna jako materiał do odsłuchu. W tym względzie właśnie muzyka ta ma przewagę nad filmem. Obraz Aronowskiego bez muzyki nie byłby dziełem kompletnym. Kinowy The Fountain to bowiem pokaz synergii dźwięku wobec obrazu. Sam film Aronofskiego jest utworem poświęconym pogodzeniem się ze stratą, zaś muzyka Clinta Mnsella – muzycznym ucieleśnieniem tego konceptu.

Dzieło Aronofskiego, między innymi dzięki muzyce Clinta Mansella (przy wsparciu Kronos Quartet i Mogwai) – uważam za obraz wybitny, którego sposób oddziaływania uzależniony jest jednak od muzyki. Film dogłębnie wzrusza mnie do dziś – muzyka zaś nieodmiennie wprowadza mnie w stan refleksyjnej tęsknoty.

Utwór: The Last Man
Album: The Fountain OST
Producent: Clint Mansell
Kraj pochodzenia: Wielka Brytania, Coventry / Warwickshire
Gatunek: Współczesna muzyka klasyczna / ambient
Wytwórnia: Nonesuch Records
Posłuchaj też: Cliff Martinez – Solaris OST
Światowa data premiery:
27 listopad 2006